İNAY KEÇİSİ

Geçen perşembe günü, yargı kararına rağmen bakan emri ile açılan Kışladağ altın madeni işletmecisi şirketin, yaşam hakkı savunucusu dostumuz Muammer Sakaryalı aleyhine açtığı tazminat davasının ilk duruşması yapıldı. Davanın gerekçesi, onun, bu madenin işletmeye açılmasından sonra yöre insanına ve onların hayvanlarına, ekinlerine verdiği zararı açıklaması ve kamuoyunu bilgilendirmesidir. Bunun karşılığında ondan 50 bin YTL tazminat istiyor şirket. Yaptığı açıklamanın kelimesi bu hesapla kaç paraya geliyor bilemiyoruz ama belli ki dostumuzun her sözü epey değerli.
Bu madenin derin hikayesi defalarca yazıldıysa da hafızaları arada bir tazelemek gerekiyor, çünkü devran hızlı döner bu memlekette. Kışladağ’da bir Kanada firmasının kurduğu altın madenine karşı yöre halkı ve çevreye duyarlı kesimler yargıya başvurdu ve işletme Danıştay kararı ile kapatıldı. Kapatma kararına itiraz uzaklardan, Kanada’dan geldi ve şirketin patronu araya Devlet Bakanı Kürşat Tüzmen’i sokarak ve kendisini olmayan bir kurulun (Başbakanlık Yabancı Sermaye Danışma Kurulu) üyesi diye tanıtarak madenini, Çevre ve Orman Bakanı Veysel Eroğlu’nun emriyle açtırmayı başardı. Olmayan bir unvanı, hem de bakanlıklardaki resmi yazışmalarda kullanmanın burada cezası nedir bekleyip göreceğiz ama bazı ülkelerde, örneğin Almanya’da sahtekarlara iyi ceza veriliyor.
Kapitalist sistemde çokuluslu şirketler yasadışı bir uygulama yapacaksa önce arkalarına politikacıları ve işbirlikçi medyayı alır, sonra da muhalif sesleri tazminat davaları ile tehdit ve şantajla susturmaya çalışırlar. Özellikle faşist darbe geleneği olan, diktatörlükle yönetilen ülkelerde; petrolcü, madenci, meşrubatçı, çikolatacı şirketlerin bu yolun yolcusu olduğunu tarih bize hep hatırlatıyor.
İzlediğim bu duruşmanın özeti şudur ki; dostlarımızı tehditle, şantajla, parayla pulla kimse susturamayacak, çünkü onlar irade ve sabırla donatılmış muhteşem bir topluluğun bireyleridir. Duruşma için, arazileri talan edilen İnay köylüleri, meslek odaları, duyarlı kuruluşlar, çevre platformları otobüslerle Ankara’ya gelmişler ve kararlı bir dayanışma içindeler. Her şeyden önemlisi örgütlüler ve eylem geleneğine, muhalefet birikimine sahipler. Mağdur ve mağrur köylülerin beraberlerinde getirdikleri keçide bile bir filozofluk, bir oturmuşluk var, o da gelecek nesilleri için kaygılı olmalı.
Birkaç yıl önce, ölüm orucuna yatmış arkadaşları için Ankara’da ellerinde tabutlarla toplanan devrimcilerin gösterisi sırasında yoldan geçen birisi, telefonla konuştuğu kişiye “Burada millete bir şey olmuş, herkes tabutuyla geziyor” diyordu.
Meyve sepetleriyle ve keçileriyle, sazıyla ve davuluyla adliyeye gelen, kefenlerini giymiş İnay köylülerinin direnci, o örgütlü devrimcilerin direncinden daha az değildir. Ne o köylüler, ne de onların sözünü dile getiren dostlarımız, sanal unvanlı şirket patronunun tehditlerine belli ki boyun eğmeyecek. Onlar ve onlara destek olan çevre hakkına, yaşam hakkına duyarlı yurttaşlar ve kuruluşlar, yani başbakanın tabiriyle ‘işsiz güçsüz çevreciler’ ülkenin yağmasına taş koyacak.
Başbakan o lafı ederken, ülkedeki gerçek işsizlik oranını bildiğini sanmıyorum, çünkü o, ülkesine dair hiçbir şey bilmiyor. Güneydoğu’da fiili işsizlik oranının yüzde kırklarda olduğunu etrafındakiler ona söylemez. İşsiz güçsüz bıraktığı onca insan arasından çevre hakkını savunanların çıkmasını hiç anlayamaz zaten. Belki de oğlu gibi gemi sahibi olmayan herkesi işsiz güçsüz sanıyor, kim bilir. Ne yapalım, başbakan da uzaydan gelmedi, sonuçta o da toplumumuzun bir parçasıdır.
Başbakanın ‘işsiz güçsüz çevreciler’ dedikleri, yani bizler; gofret satmaktan başka işler de yaptık; ürettik, emek harcadık, yol verdik, yol açtık, ama bazı yağma yollarını da tıkadık. Onun ve ekibinin hakaretleri, onlara mektupla fırça atan uluslararası sermayenin tehditleri, davalar ve duruşmalar İnay köylülerinin, o güzel insanların keçisini bile ürkütmedi.
Dostumuzun davası iki ay sonraya ertelendi, göreceğiz artık, keçi mi inatçı, siyanürcü şirket mi?

Ertuğrul Ünlütürk-eunluturk@gmail.com
cmo