Sorularınızı, Nâzım Hikmet’in, “Ve bir kere vakt erişip/ ‘Gayrık yeter!’/ demesinler.../ Bunu bir dediler mi, ‘İsrafil surunu urur,/ mahlukat yerinden durur’/ toprağın nabzı başlar/ onun nabzında atmağa./ Ne kendi nefsini korur,/ ne düşmanı kayırır/ Dağları yırtıp ayırır,/ kayaları kesip yol eyler abıhayat akıtmağa...” dizelerine olan bilinçli inancımla yanıtlarsam…
Soru-1: Üniversiteler “suskun” bir dönemini yaşıyor. İktidara ve sisteme muhalif olan sesleri duymak oldukça güçleşti. Böylesi bir dönemde sizin istifanız gerçekleşti. Yine de sizin bu süreci nasıl yaşadığınızı ve ne düşünerek istifa ettiğinizi bilmek istiyoruz?
Başbakan Çorum’da konuşuyor: “Bu anayasal değişikliğe eğer siz 'evet'lerinizle katılmazsanız, bilesiniz ki yarın huzurumuza geldiğinizde biz de sessiz kalırız… Burada bitaraf olanlar yarın bertaraf olurlar. Çünkü bu ideolojik bir yaklaşımdır.” Ardından bir iftar yemeğinde sürdürmüş: “Bu ülkeyi biz sermayenin hegemonyasına terk etmeyeceğiz.”
AKP iktidarı öncesinde geleneksel sermayenin egemenliğinden yakınan, sömürü pastasından aldıkları payın giderek küçülmesiyle yaşadıkları ‘mağduriyeti’ İslam ideolojisine yaslanarak ifade eden MÜSİAD’çılar, AKP iktidarı döneminde şaşırtıcı bir hızla palazlanmış ve TÜSİAD’çı geleneksel sermayenin 80 yıllık egemenliğini sarsmaya başlamıştır. Denilebilir ki, artık mağduriyet edebiyatı yapan MÜSİAD’çılar değil, TÜSİAD’çılardır!..
Türkiye herkes için korkunç sonuçlar doğuracak bir iç savaşa doğru sürüklenirken, belki, bütün bu gidişe ilişkin üstyapıyı üstyapıyla açıklama tuzağına düşmeyen bir yöntem ve buna bağlı kimi gözlemler yaralı olabilir.
AKP emperyalistlerin desteği, iktidar olanakları ve büyük paralar harcayarak, yalanlarla sürdürdüğü referandum kampanyasını "kazanmıştı". 
